باغبانی سبز
 
قالب وبلاگ
نويسندگان

سرخس با نام عملی Nephrolepsis به خانواده Lomariopsidaceae و راسته Polypodiales تعلق دارد و بومی نواحی گرمسیری و مرطوب مناطق مختلف کره زمین است. این گیاه گل نمی‌دهد و زیبایی برگسار دلیل اصلی محبوبیت آنان است. ارقام متفاوتی از این گیاه به عنوان گیاه خانگی نگهداری می‌شوند که از معروفترین آنها می‌توان به 'Rooseveltii plumosa' و 'Fluffy ruffles' و 'Bostoniensis' اشاره کرد که البته اگرچه از نظر ظاهری کمی با یکدیگر تفاوت دارند اما شرایط نگهداری یکسانی دارند. سرخس بوستون با نام علمی Nephrolepsis exaltata cv.Bostoniensis از جمله سرخسهایی است که به دلیل انحنای زیبای برگسار و حالت نیمه آویخته آنان بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد که معمولا در سبدهای آویزان و یا در شرایطی مشابه نگهداری می‌شود.


دوستان عزیز.  خواهشمندم مطالب وبلاگ باغبانی سبز را کپی‌برداری و انتشار  نفرمایید.سپاسگزارم.

این گیاه ساقه ندارد و برگها مستقیما از ساقه های زیرزمینی (ریزوم) بیرون می‌آیند. طول برگهای آن معمولا 70-50 سانتیمتر است که البته در موطن خود می‌تواند حتی به 250 سانتیمتر نیز برسد. عرض برگها 15-6 سانتیمتر و هر برگچه مثلثی شکل آن نیز 8-2 سانتیمتر طول دارد. ارتفاع کل گیاه در میحط خانه می تواند به 90-60 سانتیمتر برسد. در پشت برگهای گیاه لکه‌های کوچک قهوه‌ای رنگی مشاهده می‌شود که طبیعی است و مکانی برای تولید اسپورهای این گیاه می‌باشد. سرخس به دلیل جذب مواد مضر همانند فرمالدئید formaldehydeو گزیلن xylene از هوا و تجزیه آنان به عنوان گیاه تصفیه کننده هوا شناخته شده است. از نامهای دیگر آن می‌توان به Wild boston fern, Tuber ladder fern, Fishbone fern,Sword fern اشاره کرد.

تصویر فوق: پشت و روی برگهای گیاه

آبیاری: سرخس بوستون به بستر کاشتی مرطوب اما نه خیس و غرقابی نیاز دارد . رطوبت هوا نیز در رشد این گیاه بسیار موثر است زیرا اگر رطوبت هوا به زیر 80٪ نزول کند می‌بایست عمل غبارپاشی برگسار را به شکل روزانه انجام داد. کمبود رطوبت محیط یکی از عوامل قهوه‌ای شدن و سوختن حاشیه برگهای این گیاه است. همچنین در صورت خشکی هوا می‌توان برای تامین رطوبت مورد نیاز این گیاه وجود دارد بدین صورت که ابتدا یک زیر گلدانی را که بزرگتر از زیر گلدانی گیاه است تهیه کنید و داخل آنرا تا لبه آن سنگریزه های درشت بریزید. سپس زیرگلدانی را تا نیمه ارتفاع دیواره آن آب بریزید و گلدان سرخس را بر روی سنگریزه ها قرار دهید. مراقب باشید تا ته گلدان سرخس با آب موجود در زیر گلدانی دوم، تماس نداشته باشد. گرمای محیط آب داخل زیر گلدانی دوم را به تدریج تبخیر کرده و رطوبت مورد نیاز برگسار گیاه را فراهم می‌کند. با اتمام آب زیر گلدانی دوم، مجدد داخل آن آب بریزید تا عمل تبخیر ادامه یابد. خشکی کشیدن گیاه منجر به سوختن و قهوه‌ای شدن نوک برگسار و ابیاری بیش از اندازه آن موجب خفگی ریشه ها و زردی و ریزش برگسار می‌شود. یکی از مواردی که در آبیاری سرخس باید به آن توجه کرد عدم وجود املاحی همانند فلوئور بر و کلسیم در آب است. فلوئور و بر موجب سوختن و قهوه‌ای شدن حاشیه برگهای گیاه می‌شوند و حضور کلسیم به تدریج موجب افزایش اسیدیته بستر کاشت خواهد شد و از انجایی که سرخس به بستری تا حدودی اسیدی نیاز دارد ، قلیایت آن می‌تواند منجر به کاهش رشد گیاه و عدم توانایی جذب برخی دیگر از عناصر همانند آهن از بستر کاشت و در نهایت زردی برگسار شود. اگر استفاده از آب بدون املاح همیشه برای شما امکان پذیر نیست حداقل ماهی یک مرتبه گیاه را به خوبی آبیاری کنید.

تصویر فوق: استفاده از روش زیرگلدانی حاوی سنگریزه و آب برای افزایش رطوبت هوای اطراف برگسار

نور: اگرچه این گیاه مکان کم نور را به خوبی تحمل می کند اما وجود نور متوسط تا کامل در محیط به رشد خوب آن کمک می‌کند. به هر حال این گیاه را بدور از نور مسقتیم آفات نگهدارید. نور مستقیم آفتاب موجب چروکیدگی برگها می‌شود و لکه های قهوه‌ای رنگ در حاشیه یا پهنک برگها تولید می‌شوند.

دما: سرخس سرمای هوا را تا 10 درجه سانتیگراد و گرما را تا 30 درجه تحمل می‌کند اما بهترین دما برای آن 22-16 درجه است. در هوای گرم باید میزان رطوبت هوا را افزایش داد.

خاک: به خاکی همیشه مرطوب نیاز دارد که البته غرقابی نشود. همچنین خاک باید غنی از مواد غذایی باشد و بافتی سبک با زهکشی مناسب داشته باشد. به عنوان مثال مخلوط خاکی که از سوی کالج کشاورزی دانشگاه جورجیای ایالات متحده برای این گیاه مناسب معرفی شده است عبارت است از: 1/3 قسمت خاک لومی+1/3 قسمت شن یا پرلایت+ 1/3 قسمت خزه پیت موس اسفاگنوم+ یک قسمت کود گاوی بسیار پوسیده+ نصف پیمانه زغال+نصف پیمانه سنگریزه کوچک.

یکی از نکات قابل توجه راجع به اسیدیته بستر کاشت سرخس این است که این گیاه به محیطی تا حدودی اسیدی با Ph در حدود 6-5.6 نیاز دارد بنابراین در تهیه ترکیب بستر کاشت بهتر است ازپیت موس استفاده کرد که به کاهش اسیدیته بستر کمک می‌کند و همچنین از ابهای بدون املاح بخصوص بدون کلسیم باید استفاده کرد. عدم وجود مواد غذایی کافی موجب پریدگی رنگ برگسار می‌شود. بنابراین در طی ماههای رشد هر دو هفته یکبار با کودهای مخصوص گیاهان اپارتمانی با فرمولی سبک همانند 10-10-10 البته با نصف غلظت معمول غذادهی کنید. کوددهی بیش از اندازه گیاه یکی از دلایل سوختن و قهوه‌ای شدن حاشیه برگسار گیاه است. گیاه را در طی ماههای سرد با فواصل بیشتری کود دهید به عنوان مثال ماهی یک مربته البته با همان غلظتی که نصف غلظت معمول است.

آفات و بیماری: این گیاه را معمولا بیماری های قارچی همانند لکه برگی و پوسیدگی ریشه تهدید می‌کند تا آفات. برای جلوگیری از شیوع بیماریهای قارچی از بستر کاشت ضدعفونی شده استفاده کنید و گیاهان را در صبح آبیاری کنید تا با رسیدن شب رطوبت اضافه بستر کاشت از آن خارج شده باشد. وجود آب اضافه و غرقاب بودن بستر کاشت در طی شب یکی از عوامل تحریک کننده فعالیت عوامل بیماریهای قارچی است. البته آفاتی همانند شپشک آردآلود و دیگر شپشکهای گیاهی و مگس سفید بخصوص زمانی که محیط خشک است ممکن است مشکلاتی را ایجاد کند. شپشک های گیاهی موجب زردی و زیرش برخی از برگچه ها و حتی مرگ کل گیاه می‌شون.

تکثیر: این گیاه ریزوم (ساقه زیرزمینی) دارد و از طریق آن مرتبا برگسار جدید تولید می‌کند به نحوی که در شرایط مساعد نگهدرای بعد از مدتی انبوه خواهد شد و می توان در فصل بهار و با کمک عمل تقسیم بوته به اسانی آن را به چند گروه تقسیم کرد و هر یک را به شکل گیاه جداگانه کاشت.

تصاویر فوق: تکثیر سرخس با کمک روش تقسیم بوته. در تصاویر 1 و 2 تقسیم بوته مادری را مشاهده می کنید. البته اینکه هر بوته مادری به چند قسمت تقسیم شود بستگی به بزرگی آن و همچنین نظر شخصی خود شما دارد. در تصویر 3 قسمتی از پایین گیاه جوان جدا شده است و دلیل این کار تحریک گیاه جوان به ریشه زایی بیشتر و بهتر است البته این کار می تواند انجام نشود. در تصاویر 4 و 5 نیز گیاه جوان داخل گلدان جدید گذاشته می شوند و گلدان از مخلوط خاکی پر می شود.

هرس: سرخس اصولا برگساری انبوه دارد که این خود یکی از دلایل جذابیت این گیاه است. اما ازدحام فراوان برگسار از دلایل تحریک شیوع برخی بیماریهای قارچی است همچنین تماس بیش از اندازه برگسار موجب قهوه ای شدن حاشیه برگسار خواهد شد. بنابراین در صورت ازدحام برگسار بخصوص در مرکز گیاه ، یا گیاه را با عمل تقسیم بوته کوچک کنید و از یک گیاه دو یا چند گیاه تهیه کرده و هر یک را به شکل گیاهی مستقل بکارید و یا آنکه از تعداد برگسار آن  البته در طی چند مرحله کم کنید.

 

 

منابع:

http://en.wikipedia.org/wiki/Nephrolepis_exaltata

http://www.floridata.com/ref/n/neph_exa.cfm

http://edis.ifas.ufl.edu/fp427

http://davesgarden.com/guides/pf/go/1948/

http://www.plants-in-buildings.com/documents/nephrolepis.pdf

http://www.ehow.com/how_4599049_boston-fern-nephrolepis-exaltata-bostoniensis.html

http://www.thegardenhelper.com/bigboston.htm

http://www.finegardening.com/plantguide/nephrolepis_exaltata-ritas-gold-boston-fern.aspx 

http://www.agardenforthehouse.com/2011/10/how-to-divide-conquer-the-boston-fern/

http://www.ehow.com/info_8051147_boston-fern-brown-its-edges.html

http://www.planfor.co.uk/buy,fern-boston,1068,EN

http://www.caes.uga.edu/publications/pubDetail.cfm?pk_id=5996

[ ۱۳٩۱/٩/٩ ] [ ۱:٥٧ ‎ب.ظ ] [ آزاده رشیدی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ
موضوعات وب
RSS Feed

Google

در اين وبلاگ